 جلسه دفاع پایان نامه: محمد رضا مالدار، گروه مهندسي صنایع
ارائه کننده: محمد رضا مالدار
چکیده: در حال حاضر از طرفی بخش بزرگی از تأمین مالی در کشور برعهده نظام بانکی می باشد و از طرف دیگر بخش بزرگی از دارایی های این شبکه بانکی به علت افزایش مطالبات غیرجاری دچار انجماد شده و ادامه این روند در عرضه تسهیلات، بی ثباتی های مالی و مشکل عدم تأمین مالی به موقع برای بنگاه های اقتصادی را درپی خواهدداشت، که نیاز به تنظیم مقررات مناسب برای اعطای تسهیلات را ضروری می نماید.این تحقیق به دنبال بررسی معیارهای مناسبی برای تعیین ظرفیت مالی واحد های تولیدی به منظور تقاضای تسهیلات سرمایه در گردش برمبنای نیازواقعی و توان بازپرداخت واحدهای تولیدی در صنایع منتخب می باشد به طوری که علاوه بر کاهش مطالبات غیرجاری بانک ها، امکان دسترسی به موقع و مناسب به تسهیلات بانکی برای واحدهای تولیدی فراهم شود.تحقیق حاضر برای بررسی این فرضیه که پرداخت تسهیلات سرمایه در گردش متناسب با جریان نقدی مورد نیاز در یک دوره گردش کالا برای واحدهای تولیدی، بهبود نسبت های هدف از جمله نسبت بدهی را به دنبال خواهد داشت به پاسخ دادن به سؤالات تحقیق می پردازد، از جمله این که کدام یک از نسبت های مالی یا چه مجموعه ای از آن ها بهتر می تواند ظرفیت بدهی واحد تولیدی را نشان دهد؟. بدین منظور ابتدا با استفاده از مطالعات مربوط به ظرفیت سنجی بدهی شرکت ها و مطالعات اعتبارسنجی متقاضیان تسهیلات، معیارهای قابل بررسی برای تعیین ظرفیت مالی شرکت استخراج می شود سپس با استفاده از نظر خبرگان، مناسب ترین آنها برای تعیین ظرفیت تسهیلات سرمایه در گردش انتخاب می شود از جمله دوره گردش کالا، دوره وصول مطالبات، نسبت سریع. سپس با استفاده از مدل سازی مالی به بررسی تاثیر به کارگیری آنها در عملکرد مالی شرکت در شرایط مختلف پرداخته می شود.برای سهولت دسترسی به اطلاعات مالی از شرکت های پذیرفته شده در بازار بورس تهران استفاده می شود و بر اساس نظر خبرگان چند صنعت مختلف و چند شرکت به عنوان نمونه انتخاب می شود، از جمله صنایع صنایع فولاد، پتروشیمی، داروسازی، محصولات غذایی، وسایل خانگی و کاشی و سرامیک. در انتخاب شرکت ها سعی می شود تعداد متناسبی از شرکت های با عملکرد مالی پایین تر از میانگین و بالاتر از میانگین صنعت وجود داشته باشد. برای شرایط مختلف تحلیل حساسیت نتایج مدلسازی انجام شد و بر اساس خروجی هایی که از مدل های مالی به دست آمد، نتیجه نهایی این شد که در کلیه صنعت های منتخب بورسی، پرداخت تسهیلات سرمایه در گردش متناسب با جریان نقدی موردنیاز در یک دوره گردش کالا برای واحد های تولیدی، در مقایسه با پرداخت تسهیلات بر اساس بخشنامه بانک مرکزی، نسبت های مالی هدف از جمله نسبت بدهی را بهبود می دهد.در نهایت بر اساس نتایج به دست آمده، چارچوبی برای تعیین ظرفیت تسهیلات سرمایه در گردش واحدهای تولیدی مختلف معرفی شد. |
